~~فلسطین , ستاره ای که پیروز خواهد شد~~ - مطالب پنج نفر مسلمون

به نام خدا ،حق باطل را نابود می کند ، قدس متعلق به مسلمانان است

به نام خدا ،حق باطل را نابود می کند ، قدس متعلق به مسلمانان است

~~فلسطین , ستاره ای که پیروز خواهد شد~~ - مطالب پنج نفر مسلمون به نام خدا ،حق باطل را نابود می کند ، قدس متعلق به مسلمانان است
جیمی کارتر؛ مردی برای فلسطین!

اخیرا و در آخرین روزهای عمر مجلس دهم (در تاریخ ۲۹ اردیبهشت ۱۳۹۹) مصوبه ای ۱۶ ماده ای با عنوان مقابله با اقدامات خصمانه رژیم صهیونیستی علیه صلح و امنیت تصویب شد که به موجب ماده ۱۳ آن دولت موظف است موضوع «صهیونیسم بدتر از آپارتاید» را در سازمانها و مجامع بین المللی تبیین کند.

این عبارت (صهیونیسم بدتر از آپارتاید) پیش از هر چیز یادآور موضع گیری جیمی کارتر در این باره و کتاب مشهور او درباره موضوع است. روایت زیر می تواند سابقه و زمینه این یادآوری را مطرح نماید:

یکی از خاطرات غرورآفرین سالهای اولیه انقلاب شکست سخت جیمی کارتر رئیس جمهور وقت آمریکا در انتخابات ریاست جمهوری است. این شکست از این جهت شیرین و غرورآفرین می نمود که به واسطه تحقیر او از ناحیه ایران رقم خورد. در دوران ریاست جمهوری او سفارت آمریکا در تهران اشغال شد و اعضای سفارت به گروگان گرفته شدند. تمام تلاشهای دولت کارتر برای آزادی آنها ثمری در بر نداشت. این ناکامی شکست او در انتخابات آمریکا را رقم زد. گروگانها بلافاصله پس از پیروزی رونالد ریگان بر جیمی کارتر آزاد شدند. این تحول نه تنها در ایران بلکه در سایر مناطق جهان به عنوان قدرت نمایی ایران و قدرت آن در تحقیر کارتر تلقی شد. از این چشم انداز این ایران بود که کارتر را از کاخ سفید به خانه فرستاد.

برای من نیز این خاطره شیرین، که از دوران کودکی به یادگار مانده بود، دستمایه غروری انقلابی و ملی شده بود. شکست کارتر سند پیروزی انقلاب و ایران بر آمریکا به نظر می رسید. اولین ضربه به این احساس انقلابی زمانی وارد شد که در ایرلند مشغول تحصیل در حوزه مطالعات فلسطین بودم. دوستی مسیحی و خداشناس داشتم که دبیر انجمن همبستگی با فلسطین بود. با او از طریق اجتماعات و مراسمی که در حمایت از فلسطین برگزار می شد آشنا شدم. روزی در جریان گپی دوستانه ریچارد به نقل از پدرش در آمریکا گفت کارتر برای پست ریاست جمهوری زیادی خوب بود! (Carter was too good to be a president) با احترام و صبر از این توصیف تعجب برانگیز گذشتم. این توصیف را تعصب جاهلانه ای می دیدم که حتی یک شخص باصداقت، باانصاف و مخالف صهیونیسم چون ریچارد را هم رها نمی کند. در نهایت او یک آمریکایی بود!

مطالعاتم در حوزه فلسطین/اسرائیل برای سالها ادامه یافت. یکی از نتایج جالب این مطالعات کشف موضع خصمانه و کینه توزانه اسرائیل و حامیان آن نسبت به جیمی کارتر بود. نمونه ها هر روز بیشتر می شد. از منوشه امیر تحلیلگر فارسی زبان رادیو اسرائیل که نفرت از کارتر از کلام او می بارید تا شخصیتهای یهودی آمریکایی که در لجن پراکنی علیه کارتر ازیکدیگر سبقت می گرفتند: آلن درشویتز (Alan Dershowitz) صهیونیست شهیر آمریکایی کتابی علیه کارتر با عنوان پرونده ای علیه دشمنان اسرائیل منتشر نمود (The Case Against Israel's Enemies: Exposing Jimmy Carter and Others Who Stand in the Way of Peace).

در نمونه ای دیگر خاخام مشهور یهودی شمولی بوتیچ (shmuley Boteach) مقاله ای با عنوان دشمنی جیمی کارتر با اسرائیل (Jimmy Carter’s Animus for Israel) در مطبوعات آمریکا نوشت. این مقالات و اظهارات مملو از نفرت و خصومت نسبت به کارتر بود. آنها کارتر را به دشمنی با اسرائیل و حتی یهودی ستیزی متهم می کردند. آبراهام فاکسمن (Abraham Foxman) مدیر سابق بنیاد ضدافترا – که از لابی های مهم صهیونیستی در آمریکاست – احساسات ضداسرائیلی کارتر را همسایه خانه به خانه یهودی ستیزی توصیف نمود. بعید است این حجم از نفرت و دشمنی علیه یک دولتمرد عالیرتبه مثل و مانندی در تاریخ فعالیتهای لابی اسرائیل در آمریکا داشته باشد.

این نفرت برای ما – به ویژه در ایران – می تواند سوال برانگیز و معماگونه باشد. واقعا دلیل این همه نفرت و خصومت علیه یک دولتمرد آمریکایی - همان آمریکایی که بزرگترین حامی اسرائیل است - چیست؟ بررسی در این باره نیز توانست واقعیتهای جالبی را آشکار نماید: کارتر اولین (و آخرین) رئیس جمهور آمریکا بود که تعبیر سرزمین مادری فلسطینی (Palestinian homeland) را به کار برد. او همچنین تنها رئیس جمهور آمریکایی است که احداث شهرکهای یهودی نشین در فلسطین را غیرقانونی بشمار آورد. موضع گیریهای او در مورد فلسطین او را به عنوان فلسطین گراترین رئیس جمهور تاریخ آمریکا معرفی می نماید. به تعبیر استوارت آیزنستات (Stuart Eizenstat) مشاور عالی رئیس جمهور آمریکا، کارتر – که کارنامه مفصلی در مبارزه با نژادپرستی سفیدپوستان آمریکا علیه سیاه پوستان داشت - فلسطینی ها را به مثابه سیاه پوستان مظلوم خاورمیانه می دید که ظلم و ستم رژیم نظامی اسرائیل به آنها یادآور ظلم سفیدپوستان آمریکایی به سیاه پوستان است. او نژادپرستی موجود علیه فلسطینی ها را بدتر از نژادپرستی (رسوا و بدنام) آپارتاید خواند و در این باره کتابی با عنوان «فلسطین: صلح و نه آپارتاید» منتشر نمود که چندین بار به فارسی ترجمه شده است.

این کتاب که در لیست پرفروش ترین کتابهای نیویورک تایمز قرار گرفت خشم اسرائیل را برانگیخت. استفاده از تعبیر آپارتاید بمنظور توصیف اسرائیل برای این عصبانیت کافی بود اما محتوای کتاب نیز بر این خشم و عصبانیت می افزود. کارتر در این کتاب نوشت: «به دلیل دخالت نیروهای (مختلف) سیاسی، اقتصادی و مذهبی، تصمیمات دولت اسرائیل به ندرت در آمریکا مورد سوال قرار می گیرد یا محکوم می شود. صدای اورشلیم بر رسانه های ما مسلط شده است». جیمی کارتر پس از ریاست جمهوری نیز به حمایت از فلسطین و تشکیل کشور فلسطینی ادامه داد و در این زمینه یک منتقد جدی همه روسای جمهوری بعدی آمریکا بود.

او ریگان جمهوریخواه را به دلیل تعامل ضعیف با کشتار دسته جمعی فلسطینی ها در صبرا و شتیلا مورد انتقاد قرار داد. او در این حوزه حتی از اعتراض به روسای جمهور هم حزبی اش نیز ابا نداشت: اوبامای دموکرات را به دلیل ناکامی در اتخاذ موضعی قوی در برابر شهرک سازی اسرائیل در اراضی فلسطینی مورد ملامت قرار داد. با صدای بلند از دولت آمریکا خواست کشور فلسطین را به رسمیت بشناسد و در آخرین نمونه از این موضع گیریها طرح معامله قرن ترامپ را مخالف قوانین بین المللی دانست. ادای احترام کارتر به رهبر فقید فلسطینی یاسر عرفات بر مزارش در رام الله، ملاقات با رهبران حماس در قاهره و دمشق، حمایت او از دولت وحدت حماس و فتح (در سرمقاله ای در واشنگتن پست) و بطور کلی نگاه متفاوت او به فلسطین همواره موجب ناراحتی و عذاب لابی اسرائیل در آمریکا شده است.

کارتر در عین حال - همچنان که تصویر مشهور او در کنار بگین و سادات در ویلای کمپ دیوید نشان می دهد - معمار اولین (و مهمترین) پیمان صلح میان اعراب و اسرائیل بود. پیمان کمپ دیوید را می توان آغاز شکست جدی در صف اعراب در مقابل اسرائیل و فاجعه ای برای مردم فلسطین بشمار آورد. این تصویر با روایت بالا از موضع گیریهای فلسطین گرایانه کارتر چگونه قابل جمع است؟ حقایق تاریخی جالبی در این زمینه وجود دارد که عموما از چشم افکار عمومی پنهان مانده است: کارتر علاقمند بود همه طرفهای عربی از جمله فلسطین، سوریه و اردن در این صلح مشارکت داشته باشند اما عدم رغبت طرف اسرائیلی و حتی طرف مصری این ایده را ناکام گذاشت. در جریان مذاکرات مربوطه، اسرائیل حاضر نبود بهای سنگینی برای این صلح بپردازد و لذا از توافق نهایی طفره می رفت. دلیل اصلی تغییر موضع اسرائیل و پذیرش پیمان کمپ دیوید سماجت کارتر و تهدید او به قطع کمکهای آمریکا (به اسرائیل) قلمداد شده است. به موجب این پیمان اسرائیل نه تنها باید از تمامی سرزمینهای اشغالی مصر عقب نشینی می کرد بلکه موظف می شد در یک دوره پنج ساله زمینه را برای تعیین سرنوشت کرانه باختری وغزه توسط ساکنان فلسطینی آن فراهم نماید. این امر مستلزم برچیدن شهرکهای یهودی نشین در سرزمینهای اشغالی بود.

با این تفصیل به نظر می رسد اسرائیل با دودلی به پیمان کمپ دیوید تن داد. با یک دل از صلح با مصر و خاتمه مخاصمه با این کشور قدرتمند خوشحال بود و از سوی دیگر سماجت کارتر برای واگذاری کرانه باختری و غزه به فلسطینی ها آن را نگران کرده بود. اسرائیل دریافته بود انتخاب مجدد کارتر به عنوان رئیس جمهور پیام آور فشار آمریکا بر اسرائیل برای اجرای مرحله دوم پیمان کمپ دیوید در زمینه حق تعیین سرنوشت فلسطینی هاست. از این رو حمایت از رقیب جمهوریخواه او ریگان را در دستور کار قرار داد. این تحول به خوبی در کیفیت آرای رای دهندگان یهودی آمریکا مشهود بود. عدم حمایت یهودیان آمریکا از یک نامزد دموکرات، در جریان این انتخابات، از سال ۱۹۲۴ میلادی سابقه نداشت. در صورت رضایت اسرائیل و حامیان از پیمان کمپ دیوید و موضع کارتر در قبال آن، چنین روی گردانی از کارتر چه توجیهی می توانست داشته باشد؟

نگاه متفاوت کارتر به مسئله فلسطین، حمایت او از حقوق فلسطینی ها و انتقاد از سیاست نژادپرستانه اسرائیل در کجا ریشه داشت؟ آیا همانگونه که دشمنان یهودی او اعتقاد دارند او سیاستمداری ضداسرائیلی و یا ضدیهودی بود؟ نگاهی وسیعتر به زندگی کارتر، افکار و رفتار سیاسی او چشم انداز خوبی برای مشاهده واقعیات مربوطه فراهم می نماید. ادبیاتی که در این باره تولید شده عمدتا موید این واقعیت است که کارتر کاری را انجام می داد که «درست» می دانست و در این درست دانستن اعتقادات مذهبی، اخلاق، صلح و حقوق بشر جایگاه ویژه ای داشت. پرونده فعالیتهای سیاسی او، پیش از ریاست جمهوری، مملو از موضع گیریهایی است که با گزاره بالا سازگار است. او فعالیتهای زیادی در زمینه حمایت از حقوق سیاه پوستان آمریکا انجام داد. پس از کسب مقام ریاست جمهوری نیز فعالیتهای او در این زمینه ادامه یافت: او از تحریم رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی حمایت نمود.

بر رژیم نژادپرست یان اسمیت در رودزیا فشار آورد تا به انتخاباتی آزاد در این کشور تن دهد. این انتخابات به سقوط نژادپرستی سفیدپوستان و تبدیل این کشور به زیمباوه با حاکمیت سیاهان انجامید. حمایت آمریکا از حکومتهای دیکتاتوری را کاهش داد و یا قطع نمود و آنها را برای رعایت حقوق بشر تحت فشار قرار داد. این موضع گیری او لطمه سختی به موقعیت متحدان آمریکا در جهان، از جمله آگوستو پینوشه در شیلی، آناستازیا سوموزا در نیکاراگوئه، محمدرضا شاه در ایران، ارنستو گیزل در برزیل و جرج رافائل ویدلا در آرژانتین وارد نمود. او کانال پاناما را، که در کنترل نیروهای نظامی آمریکا بود، به این کشور کوچک بازگرداند. او پس از پایان ریاست جمهوری نیز این مسیر را ادامه داد: او علیه زندان گوانتانامو در آمریکا قیام نمود و از دوستش اوباما به دلیل عدم اجرای وعده اش در بستن این زندان به سختی انتقاد نمود. با حمله به عراق بشدت مخالفت کرد و از ایده گفتگو با ایران بر سر برنامه اتمی اش حمایت نمود. او در پاسخ به کسانی که با گفتگو با ایران به بهانه فعالیتهای هسته ای غیرقانونی مخالفت می کردند وجود ۱۵۰ کلاهک هسته ای غیرقانونی در زرادخانه های اسرائیل را یادآور شد.

این سابقه اگر چه انساندوستانه و درخشان به نظر می رسد اما در آمریکا مورد مخالفت سیاستمداران بسیاری قرار گرفت. آنها کارتر را متهم نمودند که در انتخاب اقدام درست و از طریق توجه بیش از اندازه و ایده آلیستی به ارزشهای اخلاقی چون صلح، حقوق بشر و عدالت به منافع ملی آمریکا بی توجهی کرده است. به زعم این سیاستمداران این بی توجهی موجب شد آمریکا دوستان و متحدان مهمی را در جهان از دست بدهد. اجازه دهد کشورهایی مانند ایران، نیکاراگوئه، رودزیا و .. که متحد غرب بودند به دشمنان غرب و آمریکا تبدیل شوند. از این چشم انداز، سیاستهای دوستانه و صلح جویانه او به شکل گرفتن تصویر ضعیف و متواضعانه ای از آمریکا انجامید که موجب گستاخی و جسارت دشمنان آمریکا در جهان شد. اشغال افغانستان توسط شوروی یک نمونه مشخص از این گستاخی ها قلمداد شده است. این امر به عده زیادی در آمریکا، از جمله دونالد ترامپ رئیس جمهور کنونی، اجازه داد او را مردی خوب اما رئیس جمهوری افتضاح توصیف کنند. کارتر در دفاع از خود دستاوردهای شیوه خاص زمامداریش را در چند کلمه خلاصه کرد: در این دوره دولت آمریکا وارد هیچ جنگی نشد، یک بمب بر کشوری دیگر نیفکند و یک نفر را نکشت. این ادعا، در صورت صحت، نه تنها خاستگاه واقعی مواضع انتقادآمیز او علیه سیاستهای اشغالگرانه و جنایتکارانه اسرائیل علیه فلسطینی ها را مشخص می نماید بلکه احتمالا ریاست جمهوری او را از تمام دوره های ریاست جمهوری تاریخ آمریکا (پس از جنگ جهانی دوم) و همچنین حکومتهای بسیار دیگری در عالم متمایز و ممتاز می سازد.
 

*استاد مطالعات فلسطین دانشکده مطالعات جهان، دانشگاه تهران


برچسب ها: برهانی، دکتر برهانی،  

تاریخ : شنبه 10 خرداد 1399 | 02:56 بعد از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
تاریخ : شنبه 27 اردیبهشت 1399 | 11:52 قبل از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
تاریخ : شنبه 27 اردیبهشت 1399 | 11:19 قبل از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات

مجلس و قانونی که ربطی به فلسطین ندارد

تاریخ : شنبه 27 اردیبهشت 1399 | 11:17 قبل از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات

مجلس و قانونی که ربطی به فلسطین ندارد

تاریخ : شنبه 27 اردیبهشت 1399 | 11:16 قبل از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
تاریخ : جمعه 19 اردیبهشت 1399 | 05:04 بعد از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
تاریخ : جمعه 19 اردیبهشت 1399 | 05:03 بعد از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
تاریخ : جمعه 19 اردیبهشت 1399 | 05:03 بعد از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
قرار دادن حزب‌الله در لیست گروه‌های تروریستی مایه شرمندگی آلمان است

یک کارشناس مسایل منطقه گفت: آلمان همیشه موضعی ضعیف در قبال رژیم اسراییل تحت تاثیر مساله هولوکاست داشته است و اقدام اخیر در پذیرش حزب‌الله به عنوان گروهی تروریستی نشانه ضعف جدی و مایه شرمندگی آن است.

هادی برهانی در گفت‌وگو با ایسنا با اشاره به اقدام دولت آلمان در تروریستی خواندن حزب‌الله لبنان و اعلام ممنوعیت فعالیت این گروه در این کشور اظهار کرد: یکی از زمینه‌های اتخاذ چنین تصمیمی از سوی آلمان شرایط منطقه‌ای است. رژیم اسراییل همیشه به دنبال فشار بر حزب‌الله به شکل‌های مختلف بوده است و در این راستا مایل بوده تا کشورهای غربی علیه حزب‌الله وارد عمل شوند و این از آرزوهای دیرینه این رژیم بوده است. اما شرایط بعضا این اجازه و امکان را برای رسیدن به این هدف به این رژیم نمی‌داد. حضور حزب‌الله در سوریه در چند سال اخیر موجب شد تا اسراییل و آمریکا نسبت به حضور حزب‌الله در منطقه دست به فرافکنی بزنند و این اقدام آلمان ناشی از همین فضاست.

وی درباره تاثیر اقدام آلمان بر وجهه و عملکرد حزب الله تصریح کرد: می‌تواند بر موضع کل اروپا این اقدام آلمان اثر بگذارد چرا که از جمله کشورهای مهم اروپاست اما قطعا نمی‌تواند این گروه را از اهدافش بازدارد.

این کارشناس مسایل منطقه ادامه داد: آلمان همیشه موضعی ضعیف در قبال رژیم اسراییل تحت تاثیر مساله هولوکاست داشته است و اقدام اخیر در پذیرش حزب‌الله به عنوان گروهی تروریستی نشانه ضعف جدی این کشور و مایه شرمندگی آن است. سایر کشورهای اروپایی از جمله فرانسه با توجه به حضورشان در لبنان بعید است به آلمان در قرار دادن حزب‌الله در فهرست گروه‌های تروریستی کشورش بپیوندد چرا که فرانسه به خوبی از نقش و نفوذ حزب‌الله در لبنان مطلع است.

برهانی درباره تاثیر این اقدام بر عملکرد حزب‌الله در منطقه گفت: طبعا اثراتی بر فعالیت و وجهه حزب‌الله خواهد داشت؛ شاهد بودیم که بعد از اعلام این مساله برخی حملات به مساجد و خانه‌های مسلمانان در این کشور انجام شد و مراسم روز قدس نیز در آلمان کنسل شده است.

وی در رابطه با واکنش کشورهای جبهه مقاومت در حمایت و دفاع از حزب‌الله در برابر چنین اقداماتی ادامه داد: بعید است کشورهای جبهه مقاومت خیلی نفوذی بر کشورهای غربی ندارند از این رو راه دشواری پیش روی این کشورهاست. حل مسایل منطقه می‌تواند تا حدود زیادی به محبوبیت حزب‌الله نزد افکار عمومی منطقه کمک کند که تاثیر اقداماتی مثل قرار گرفتن نام حزب‌الله در لیست گروه‌های تروریستی آلمان را خنثی کند.

این استاد دانشگاه درباره تاثیر این اقدام بر مذاکرات صلح آستانه یا تلطیف فضا به نفع نتانیاهو در حالی که با مشکلات سیاسی در داخل سرزمین‌های اشغالی رو به رو است، با بیان این‌که بعید می‌دانم این اقدام بر این مسایل تاثیری داشته باشد، گفت: اقدام آلمان هیچ تاثیری بر مذاکرات آستانه و حل و فصل مساله سوریه ندارد.

انتهای پیام


برچسب ها: برهانی، دکتر برهانی،  

تاریخ : یکشنبه 14 اردیبهشت 1399 | 12:59 بعد از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
عاقبت یکجانبه گرایی؛محرومیت جودوی ایران

خبر محرومیت جودوی ایران در هفته گذشته بالاخره رسما منتشر شد. این تحول ناگوار حداقل دو قربانی مشخص داشت.

1.جودوی ایران و سیاست دفاع از فلسطین. اما چرا سیاست دفاع از فلسطین؟ زیرا متاسفانه بسیاری در ایران این تحول را نتیجه سیاست مزبور و ضدیت با تجاوزگری اسرائیل در منطقه می دانند.

2.  اسرائیل یک متجاوز عادی نیست: اسرائیل نه تنها فلسطین را اشغال نموده بلکه به سایر کشورهای منطقه تجاوز کرده است. این تجاوز به اشغال بخشهایی از خاک لبنان، سوریه و اردن محدود نمی شود. دامنه تجاوزات نظامی اسرائیل به عراق، سودان، یمن، تونس، لیبی و حتی ایران رسیده است. ترور دانشمندان هسته ای و خرابکاری در تاسیسات هسته ای ایران با استفاده از ویروس خطرناک و ویرانگر استاکس نت در این رابطه قابل اشاره است. مشخص است اسرائیل بدون دریافت پاسخی محکم و مقاومتی جدی به تجاوزات خود ادامه خواهد داد و خواب راحت را از منطقه خواهد گرفت. کاری که در طول دهه های گذشته بدان مشغول بوده است.

3.  اسرائیل و حامیان غربی آن با استفاده از امکانات عظیم تبلیغاتی خود توفیق زیادی داشته اند مقاومت ملتهای منطقه و پاسخگویی مسلحانه به تجاوزات نظامی اسرائیل را نوعی جنگ طلبی، اعمال خشونت و تروریسم معرفی نمایند. آنها در مقابل پرچم صلح طلبی و مسالمت جویی برداشته و ملتهای منطقه را به ترک خونریزی و اتخاذ شیوه های صلح آمیز برای تعامل با مشکل مزبور دعوت می نمایند.

4.  انواع تحریم – از جمله تحریمهای اقتصادی، سیاسی و ورزشی – مهمترین شیوه های صلح آمیز برای مبارزه با تجاوزات اسرائیل است. این تحریمها می تواند فشار زیادی بر اسرائیل و حامیان آن وارد نموده و اسرائیل را وادار به عقب نشینی نماید. نمونه واضح این مسئله تحریم نفتی کشورهای غربی توسط کشورهای عربی به رهبری عربستان در سال ۱۹۷۳ میلادی بود که به عقب نشینی اسرائیل از کانال سوئز در مصر و شهر قنیطره (مرکز منطقه جولان) در سوریه انجامید. نظر به اهمیت و تاثیر این تحریمها کشورهای حامی اسرائیل برچسبهای دیگری برای بدنام کردن و از میدان به در کردن این سیاستهای صلح آمیز ( و نه خشونت آمیز) اختراع نموده و با استفاده از رسانه های پرقدرت و موثر خود منتشر می نمایند. کاملا مشخص است هدف اصلی این کشورها سد نمودن همه راهها برای پاسخگویی و مقاومت در برابر توسعه طلبی اسرائیل و تسلیم منطقه در برابر رژیم صهیونیستی است و برای این منظور روزی عملیات مسلحانه را تروریسم و خونریزی می نامند و روزی دیگر تحریم ورزشی را مغایر اخلاق ورزشی قلمداد می کنند. موضع کشورهای غربی در این زمینه کاملا نفاق آلود است. آنجا که منافع این کشورها اقتضا نماید خود از اهرم تحریم – و حتی تحریم ورزشی – علیه کشورهای دیگر استفاده می نمایند. تحریم المپیک ۱۹۸۰ مسکو تنها یک نمونه از چنین اقداماتی است.

5.  سیاست جمهوری اسلامی ایران در زمینه تحریم ورزشی اسرائیل ریشه در اعتقادات و آرمانهای ارزشمندی دارد اما فاقد استراتژی و برنامه ای مدون برای کسب موفقیت در این سیاست است. نویسنده در مقالات گذشته – از جمله «تحریم ورزشی اسرائیل: سیاست ایرانی و فرصتهای جهانی» -  یادآور شده بود ادامه چنین سیاستی ورزش ایران و سیاست فلسطینی کشور را تحت فشار قرار خواهد داد:

6.  «واقعه تلخ یونان نه اولین چالش سیاست تحریم ورزشی اسرائیل است و نه آخرین آن خواهد بود. سابقه این مسئله نشان می دهد چالشهای مربوطه روز به روز ابعاد بزرگتری در ورزش کشور می یابد. از سوی دیگر فشارهای بین المللی و غربی برای درهم شکستن سیاست ورزشی کشورمان بطور فزاینده ای در حال افزایش است. ادامه این روند آینده سیاست اصولی تحریم ورزشی اسرائیل را با ابهامات جدی روبرو می سازد. انفعال در برابر این تحولات به منزله قبول شکست در برابر فشارهای ظالمانه و فریبکارانه بین المللی است. در مقابل اتخاذ موضعی فعال در برابر موضوع که به ظرفیتهای بزرگ ملی، اسلامی و بین المللی موضوع نظر داشته باشد میتواند افق این سیاست را روشن نماید.»

7.   بنا به دلایلی که در مقاله های پیشین نوشته ام؛ محرومیت ورزش ایران قابل پیش بینی بود اما اینک – به دلایل مختلف از جمله تبلیغات مغرضانه رسانه های غربی - سیاست اصولی نظام در دفاع از فلسطین مسئول این ضایعه قلمداد می شود که از مصادیق ظلم مضاعف به مصالح کشور است. بندهای بعدی (این مقاله) نشان خواهد داد آنچه مسبب اصلی این شکست می باشد دفاع از فلسطین نیست بلکه یکجانبه گرایی حاکم بر سیاست کشور -  در زمینه دفاع از فلسطین یا مقابله با اسرائیل - است.

8.  ایران تنها کشوری نیست که اسرائیل را به رسمیت نمی شناسد. تقریبا همه کشورهای اسلامی و عربی ( با چند استثنا مانند مصر و اردن) اسرائیل را به رسمیت نمی شناسند. همه این کشورها براساس مصوبات اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی متعهد می باشند اسرائیل را تحریم نمایند. اگر میان این کشورها – که عدد آنها متجاوز از ۳۰ کشور است – کوچکترین هماهنگی و همکاری در زمینه تحریم اسرائیل وجود داشت هیچگاه فدراسیون جهانی جودو نمی توانست جودو ایران را تحریم نماید. اما به دلیل مشکلات منطقه امروزه نه تنها این کشورها از موضع ورزشی ایران حمایت نمی کنند بلکه بسیاری از آنها – به ویژه کشورهای عربی متعددی – مشتاق می باشند فشارها بر ایران افزایش یافته و مشکلات ایران بیشتر و بیشتر شود.

9.  یکجانبه گرایی ایران در سیاست فلسطینی خود – که نویسنده در مقاله ای با عنوان «حملات اسرائیل و پاسخ ایران: چالشهای یکجانبه گرایی» (۱۱ شهریور ۱۳۹۸ - خبرآنلاین) به شرح آن پرداخته است – مانعی جدی بر سر راه همکاری، هماهنگی و هم افزایی کشورهای اسلامی برای مقابله با اسرائیل است و همچنین موجب شده سیاست اصولی ایران – در دفاع از ملت فلسطین – منزوی و آسیب پذیر شود. ادامه این روند می تواند این سیاست اصولی را به خطر اندازد.

نویسنده امیدوار است این پیش بینی – برخلاف پیش بینی قبلی در مورد محرومیت ورزش ایران – به حقیقت نپیوندد و پیش از نازل شدن این عذاب، سیاست کشور از یکجانبه گرایی فاصله گرفته و با نزدیک شدن به کشورهای عربی و حل مشکلات موجود با آنها زمینه همگرایی و همکاری کشورهای منطقه در زمینه تحریم اسرائیل فراهم گردد. در سایه چنین رویکردی می توان امیدوار بود سیاست پرافتخار جمهوری اسلامی ایران در زمینه دفاع از حقوق ملت فلسطین به اهداف والای آن نائل آید.

*استادیار دانشکده مطالعات جهان دانشگاه تهران




طبقه بندی: اسراییل، 
برچسب ها: برهانی، دکتر برهانی،  

تاریخ : شنبه 30 فروردین 1399 | 08:55 قبل از ظهر | نویسنده : پنج نفر مسلمون | نظرات
لطفا از دیگر مطالب نیز دیدن فرمایید
تعداد کل صفحات : 806 ::      1   2   3   4   5   6   7   ...  
لطفا از دیگر صفحات نیز دیدن فرمایید
.: Weblog Themes By Slide Skin:.